Erfbelasting is ingeburgerd en niet iedereen stelt de principiële vraag: waarom denkt de Staat recht te hebben op een deel van het vermogen dat ouders aan hun kinderen nalaten?

Politieke partijen die geld bij de burger willen ophalen, gebruiken vaak sterke frames: voorbeelden van enorme rijkdom die ver buiten het beeld van de gemiddelde kiezer vallen. Omdat het hun eigen portemonnee niet lijkt te raken, vinden veel mensen het al snel een goed idee

Eigendomsrecht stopt niet bij het overlijden. Zie je de familie als morele eenheid, dan overstijgt die het individu. Nalaten is zorg voor je kinderen, geen cadeau aan de maatschappij.

Het is gevaarlijk als politieke partijen draagvlak proberen te krijgen met een progressieve erfbelasting. Een meerderheid vindt het prima omdat de eigen portemonnee niet direct wordt geraakt, maar uiteindelijk raakt het effect iedereen

Het idee dat je gelijke kansen creëert door vermogen te belasten, is een illusie. Gelijke uitkomsten zijn al helemaal een illusie, en het streven ernaar tast uiteindelijk de vrijheid aan.

De samenleving heeft duizenden jaren in gemeenschappen gefunctioneerd. Gezinnen, families en andere collectieven vormden het fundament. Dat is ook het meest natuurlijke: we functioneren niet als los zand, maar in gemeenschappen. Dit zie je in vrijwel alle culturen terug.

De laatste tijd gaat het in de media steeds vaker over de enorme golf aan erfenissen die eraan komt. Voorstanders van het belasten van erfenissen krijgen in de media een goed podium, terwijl tegenstanders minder vaak in beeld komen.