Framing op ultra-rijken, maar de middenklasse betaalt

Artikel: André van Luijk

Politieke partijen die geld bij de burger willen ophalen, gebruiken vaak sterke frames: voorbeelden van enorme rijkdom die ver buiten het beeld van de gemiddelde kiezer vallen. Omdat het hun eigen portemonnee niet lijkt te raken, vinden veel mensen het al snel een goed idee. 

Het effect is dat wetgeving wordt gemaakt voor waar het meeste geld zit of waar het makkelijkst te innen is, en dat is telkens de middenklasse. Bij ultra-rijken zit uiteraard ook veel geld, maar dat vermogen is vaak internationaal gespreid en wordt zelden door wetgeving geraakt.

Steeds meer mensen komen financieel in de knel

Ik vind het misleidend als politieke partijen een frame neerzetten om draagvlak te creëren voor maatregelen die uiteindelijk diezelfde kiezer raken. Het maakt niet uit of het gaat om box 3, het beperken van de hypotheekrenteaftrek, kleine mkb-bedrijven of erfenissen: telkens zie je hetzelfde mechanisme, en steeds meer mensen komen financieel in de knel.

“Het effect is dat wetgeving wordt gemaakt voor waar het meeste geld zit of waar het makkelijkst te innen is, en dat is telkens de middenklasse. ”
— André van Luijk

‘Ieder voor zich en de overheid voor ons allen’

Ik denk dat de overheid niet de oplosser van ieder probleem moet zijn. Dan zijn er minder geld, regels en ambtenaren nodig, en houdt de middenklasse meer ruimte in plaats van steeds verder te worden belast.

Doordat steeds meer mensen afhankelijk zijn van de overheid, verwachten ze ook steeds meer oplossingen van diezelfde overheid.

Ik denk dat mensen weerbaarder en minder afhankelijk moeten worden. Dat zorgt uiteindelijk voor een weerbaardere samenleving dan "ieder voor zich en de overheid voor ons allen".

Op de hoogte blijven? Op 13 oktober organiseren we een online talk over dit onderwerp. Ontdek meer over dit event.

Volgende
Volgende

Het is gek dat sterven een belast feit is